Via Francigena. Zomer 2015. Van Lier naar Rome

Een pelgrimage. Ik ben altijd gefascineerd geweest door het idee. Maar wat was het precies dat mij er in aantrok?

Veel clichés doen de ronde. Een romantisch avontuur, ‘jezelf tegenkomen’, God tegenkomen, omringd zijn door natuur, een sportieve prestatie, weg van het jachtige leven, terug naar de basics, andere cultuur opsnuiven, sociale contacten leggen etc., etc…

Maar waarom wou ik er eigenlijk aan beginnen? Als ik er op terugkijk denk ik dat het vooral het romantisch avontuurlijke was wat mij er in aantrok. Maar ik had nooit echt de moed om er aan te beginnen. Veel geblaat, weinig wol…

Tot een oud-studente en vriendin van me vorig jaar haar rugzak aantrok en er gewoon aan begon. Om er een theatervoorstelling van te maken. Helemaal in haar eentje. ‘Elena’  noemde ze die voorstelling. Een naam die niet alleen stond voor het meisje dat ze was, maar ook voor haar grote avontuur, haar eindexamen, haar voorstelling. Haar stap in het leven…

Een stap die ik nooit had durven zetten, hoewel ik het er vaak over had gehad.

En na één van die voorstellingen praatte ik met Elena, en zei ze me: ‘Je zult er toch ooit eens aan moeten beginnen. Als je er niet aan begint zal het er nooit van komen.’

Die zomer heb ik mijn rugzak aangetrokken. Op zoek naar de pelgrim in mij. Want wat is dat nu precies? Waarom begint een mens aan zo’n tocht? Vragen die ik me onderweg vaak heb gesteld, en waar ik eigenlijk geen antwoord op heb gekregen. Omdat het antwoord voor elk individu totaal verschillend is… Feit is wel dat ik als een blijer mens ben teruggekomen. Door de fantastische mensen die onderweg je pad kruisen. Totaal onverwacht. Heel warm. En heel deugddoend.

Ergens in de alpen, in een kleine refuge die ter beschikking wordt gesteld van de pelgrims, vond ik een boek, waaruit ik volgend citaat vertaald heb:

“Het meest positieve aspect aan een pelgrimage – de Weg – is, dat het niet alleen een individuele ervaring is. Het is ook een voorbeeld van saamhorigheid, van ervaringen delen met anderen, ongeacht hun geslacht, leeftijd, geloof, politieke overtuiging, etc…

Misschien is deze verbondenheid, deze solidariteit een hoop voor de toekomst.

Televisie en pers tonen ons dagelijks zoveel wreedheid dat we er de moed bij zouden verliezen, maar op het pad van de pelgrim ondervinden we steun bij elkaar en wordt er hulp geboden precies op het moment dat we het nodig hebben.”

Elke avond schreef ik een mailtje naar het thuisfront. In het begin eigenlijk alleen maar om iedereen te laten weten dat het goed met me ging. Dat ik nog leefde… Gaandeweg ging ik me in dit dagboekje meer en meer vragen stellen. Over de tocht, over de mensen die ik ontmoette. Maar ook over mezelf. Waarom ik hier eigenlijk aan wilde beginnen, en of ik het wel waard was mezelf een ‘pelgrim’ te noemen. Daar ben ik eigenlijk nog steeds niet achter. Wat ik wel weet is dat het een fantastische ervaring is geweest. Soms behoorlijk zwaar, maar achteraf bekeken alleen maar geweldig verrijkend.

Om een idee te geven van de lengte van de onderneming heb ik zo goed als elke dag verslagen. Dat is behoorlijk wat materiaal geworden. Om het overzichtelijk te houden heb ik de tocht in twee hoofdstukken opgedeeld : het eerste van Lier naar de Gran San Bernardo op de Zwitsers-Italiaanse grens.

https://viafrancigenadanckaert.wordpress.com/dag-01-deel-1-van-lier-naar-de-gran-san-bernardino/

Deel twee verslaat de reis door italië. Deel één is vooral beschrijvend. In deel twee durf ik me meer vragen te stellen, en zijn de verslagen uitgebreider. Ik heb – een klein jaar later – ook het gevoel dat de verslagen van deel twee veel positiever en meer open minded zijn dan die van het eerste deel. Ik heb het op het moment zelf niet zo ervaren, maar ’t moet zijn dat de tocht toen al wat aan mijn kijk op de wereld veranderd had.

https://viafrancigenadanckaert.wordpress.com/deel-twee-van-de-gran-san-bernardo-naar-rome/

De laatste weken van de tocht zijn veel beknopter, omdat ik die samen met mijn vriendin, mijn Mi, gelopen heb. En met z’n tweeën ben je geen pelgrim meer. Dan wordt het vakantie. Bijzonder fijn, maar anders. De mensen bekijken je op een andere manier; ze spreken je niet meer aan. Je bent een toerist geworden, je bent geen pellegrino meer. Van die laatste weken vind je een beknopt verslag op het einde van het tweede hoofdstuk.

Als iemand er aan zou denken ook zo’n tocht te ondernemen, een langeafstandswandeling die afwijkt van het normaal toeristische, iets wat een zoektocht naar jezelf en je plek in de wereld zou moeten zijn, dan kan ik je deze raad meegeven : loop alleen, en sta open voor alles wat er rondom je gebeurt. Hoewel het af en toe heel eenzaam kan zijn is het meer dan de moeite en het afzien waard. Je krijgt er rust en inzicht voor in de plaats…

2015-08-31 at 08-06-38

PGOJ3772

Veel meer foto’s in hoge resolutie op Flickr

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s