Dag 18, 10 juli

Sociale contacten

2015-07-10 at 14-26-35

Wanneer ik in een buitenwijk van Reims de GR terug oppik heb ik nog geen kilometer gelopen of er stopt een auto. “Tu veux aller à Verzenay? Montez!”

Keus heb ik nauwelijks : een oud meneerke laat me mijn rugzak in de koffer van zijn aftands autootje leggen en tuft aan 25 km per uur verder. Ik haal mijn beste Frans boven en kom ’t één en ander aan de weet. Hij gaat elke week naar het ziekenhuis in Verzenay. Vorige keer heeft hij twee Amerikaanse meisjes meegenomen. Amerikaanse! Dit vertelt hij wel vijf keer.

We verlaten de droge bietenvelden aan de rechterkant en rijden de wijngaardenoceaan links binnen. Op een muur in grote letters, ik lees hardop: “POMMERY”.

“C’est fini!  Le père et ses trois fils ont tout vendu! Meer dan 50 hectare! Aan Moët et Chandon… Dommage…”

We rijden Verzenay binnen. Hier scheiden onze wegen.

2015-07-10 at 11-59-40

Ik vind de GR terug in de buurt van de Phare de Verzenay. Prachtige wandeling op de scheiding van het bos en de wijngaarden. Soms in de koelte van de bomen, en soms over de droge weggetjes tussen de druivelaren. Picknickje in het bos.

Om een uur of drie ben ik al in Trépail. Hier zou ergens een gite moeten zijn; ik vraag het aan een dame op straat. Ze wijst me de weg en loopt een eindje mee tot aan een grote poort. Ze roept. Iemand antwoordt. Ik hoor een toilet doortrekken en wacht eventjes. Een oudere dame verwelkomt me. Toont me mijn kamer. Vraagt of ik geen koffie wil. Graag. Welkom in de gite van madame Jacqueminet Degueldre.

We zetten ons beneden in haar tamelijk donkere keuken. Lekker koel is het hier wel. Een kop koffie, een uur, en een half leven later -ze kan het nogal uitleggen en ik moet serieus mijn best doen om alles te verstaan- trek ik naar boven om een douche te nemen. Ik vraag nog even of er hier een winkeltje is. “Nee, al jaren opgedoekt, maar de pelgrims eten gewoon met mij mee! En vanavond trekken we een flesje champagne open. Die maakt mijn dochter zelf! Ik heb ook heel mijn leven op het veld….”  En daar gaat ze weer. Nog even en ik ken haar beter dan mijn eigen moeder.

Wat dit verblijf moet kosten? Ce que vous voulez. C’est volontaire.

’s Avonds zitten we met zijn vieren aan tafel. Andrea,  een Italiaanse heer van 75 die de Francigena al voor de derde keer loopt, madame Jacqueminet, en Hanny, de Hollandse dame van enkele dagen terug. Champagne wordt gekraakt. Lekker meloentje. Gehaktballetjes in tomatensaus met rijst, flesje wijn, en kaas toe.

De conversatie verloopt vooral in het Frans, en de Italiaanse heer zit er maar stilletjes bij.

Op zeker ogenblik komt de dochter binnen, groet ons,  en vertrekt samen met haar moeder; ze hadden een afspraak. Wij pelgrims blijven alleen achter in het huis. Wat een vertrouwen…

Nu verloopt de conversatie in het Engels, en de Italiaan komt los; hij is niet aan zijn proefstuk toe; doet al sinds zijn 55ste de moeilijkste trails over heel de wereld. ‘Francigena is een makkelijke’. Alles is relatief…

Om tien uur gaan we naar bed. Onze Italiaanse vriend wil morgen om vijf uur op, en Hanny en ik krijgen een rondleiding in het kerkje van Trépail, waarvan de glasramen in het ochtendlicht bijzonder mooi zijn volgens onze gastvrouw. Zij is de bewaakster van de sleutels van de kerk, en daar is ze best fier op geloof ik.

welkom met champagne

Er begint zich stilaan een sfeer van openheid en gastvrijheid af te tekenen, die we in het noorden niet gewend zijn. Fijn!

One thought on “Dag 18, 10 juli”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Een tocht van drie maanden van Lier naar Rome

%d bloggers liken dit: