Dag 37, 29 juli

Nat!

De eerste echte regendag. Vijf weken onderweg, en op een klein buitje na, ten noorden van Reims, nog geen regen gezien. Wel voortdurend temperaturen van meer dan 30 graden. Niet normaal…

2015-07-29 at 09-12-13
Wanneer het regent verschijnt de blauwe pelgrim…

Vanmorgen was ik blij dat ik het campinggasstelletje al de hele weg heb meegesleurd. Dat heeft voor koffie gezorgd. En een eitje gebakken. Dát was lang geleden!

Toch zal het kampeervuurtje er binnenkort aan moeten geloven. Over een paar dagen stuur ik het terug naar huis. Samen met een aantal andere spulletjes die te veel wegen om mee over de Alpen te sleuren, en te weinig dienst hebben bewezen. De kookpotjes. Het slaapmatrasje. De tent mag blijven. Voor noodgevallen. Slapen kan ook wel zonder matras.

Een aantal spullen gaat in Lausanne op de post terug naar huis. In Italië zijn er overnachtingsmogelijkheden genoeg, beweert men.  ’t Is te hopen… Want vanaf Aosta komt er een hoop stappers de groep vergroten; degenen die starten na de Alpen.

Vandaag een korte etappe, door de regen. Dat maakt dat er flink wat vaart achter gezet wordt, en rustpauzes tot een minimum beperkt worden. Vertrek om negen uur na een royaal ontbijt, aankomst in Pontarlier aan de auberge de jeunesse om half twee. Slechts 17,5 km.

Pontarlier
Pontarlier

In Pontarlier probeer ik bij de toeristische dienst nog wat informatie in te winnen over de overnachtingsmogelijkheden morgen, maar daar word ik niet veel wijzer. Hotels en B&B’s kan ik op ’t internet ook wel vinden.

Normaal stappen we morgen door tot Jougne, vlak voor de Zwitserse grens. Maar daar is zeer weinig accommodatie te vinden. Even daarvoor, in Les Hôpitaux Neufs, zou er een camping zijn. Gezien het slechte weer en de belabberde kwaliteit van haar tentje is Hanny daar absoluut niet voor te vinden. Waar we morgen overnachten is nog een vraagteken.

De oude auberge de la Poste biedt een art-deco interieur en lekker eten aan bescheiden prijzen. In de 19de eeuw was Pontarlier de hoofdstad van de ‘absynthe’. Een soort pastis wordt met veel poeha met behulp van een toestel aangelengd met water en suiker. Het smaakt naar zoete pastis. Niet veel bijzonders aan. Toen absynthe na veel misbruik in de 19de eeuw verboden werd, kwam er een surrogaat op de markt; een ‘pastiche’. Vandaar de naam van het vandaag veel genuttigde aperitief.

absinthe

Wanneer we uit het restaurant komen klaart het alweer op. Morgen schijnt de zon weer!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Een tocht van drie maanden van Lier naar Rome

%d bloggers liken dit: