Dag 40, 1 augustus

Een zwitsers gastgezin

In alle vroegte, om een uur of vijf, maken de Spaanse mensen zich stilletjes klaar om te vertrekken. Ik trek een half oog open. Buiten stortregent het. Ik zou niet graag in hun plaats zijn. Ik draai me nog eens om.

Twee uur later is het mijn beurt. Ik sta op, zet wat water op voor oploskoffie en loop naar de bakker van Romainmotier.

10 Zwitserse franken voor twee kleine stokbroodjes, een croissant en een chocoladebroodje. Dat is meer dan het dubbele van de Franse prijs. Daar gaan we even aan moeten wennen… (Een chf is momenteel ongeveer even veel waard als een euro)

Om kwart over acht zijn we weg. Het regent, bescheiden. Toch maar de blauwe poncho aan.

2015-08-01 at 09-59-11

Door de bossen.  Eerst wat klimmen, dan heel lang zachtjes dalen. Bij ’t klimmen kan het zweet niet weg uit de poncho. Vanbinnen is hij al gauw even nat als vanbuiten.

daar komen de bergen

Dizy, Cossonay. Picknick op een natgeregend terras van een gesloten pizzeria.

Penthalas.  Even opdrogen in een cafeetje dat niet gesloten is. Een cola: 4,7 chf. Wablieft?

Penthas, Vufflens-la-Ville.

Hier heb ik per mail een afspraak gemaakt met ene Mireille, die ons onderdak zal geven. Toevallig of niet, maar wanneer we de straat inlopen komt ze ons al tegemoet. Wij zijn de eerste pélerins die ze ontvangt, hoewel het al het tweede seizoen is dat ze op de lijst met gastenvertrekken staat. Waarschijnlijk loopt iedereen verder naar Lausanne. Dat is via de kortste weg, de autoweg, nog een twaalftal kilometer. Maar er is een veel mooiere route, langer weliswaar, en die gaan wij morgen lopen. We hebben 19km gedaan vandaag, niet veel, maar voldoende in dit regenweer. ’t Is fijn om de natte spullen uit te kunnen trekken…

Mireille toont ons het gastenvertrek.  Ze was er door mijn misschien niet al te heldere mail van uitgegaan dat Hanny en ik een stel waren. Ze heeft in het ingerichte ‘pelgrimskamertje’ in de kelder een tweepersoonsbed opgemaakt, maar wanneer we zeggen dat dat niet de bedoeling is maakt ze daar geen punt van. Er wordt voor mij een matras in haar werkkamer gelegd.

Mireille is gediplomeerd handoplegster en masseuse. Ze nodigt ons uit op de koffie en we leren haar man kennen.

Even douchen, natte kleren ophangen bij de verwarmingsketel, en een uurtje of drie platte rust.

Om zeven uur gaan we aan tafel. Per mail hadden we afgesproken samen te eten (betalend, geen vrije gift hier).  Ze stelde dat voor omdat het nationale feestdag is, en alles in het dorp vandaag gesloten is.

Een lekkere, en gezellige maaltijd met z’n vieren. Je leert mekaar natuurlijk niet echt goed kennen op zo’n korte tijd, maar het leek wel te klikken. Alleen de taal blijft een beetje een struikelblok. Je kunt net niet zeggen wat je precies bedoelt, daarvoor rolt het Frans niet vlot genoeg over de tong. Te weinig oefening. Hanny voert dan meer het woord dan ik. Zij maakt daar allemaal geen punt van.

Om een uur of tien trekken we naar onze kamertjes in de kelder.

Buiten ploft er even een pijl vuurwerk. Er wordt warempel gefeest in Zwitserland!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Een tocht van drie maanden van Lier naar Rome

%d bloggers liken dit: